Tien maanden zonder je eigen familie en je eigen vrienden. Voor tien maanden alles verlaten wat je ooit had en helemaal opnieuw beginnen. Nieuwe school, nieuwe mensen; en dus opnieuw een routine in je leven vinden en proberen niet terug te kijken op wat je ooit had, maar wat je in de toekomst ooit zou kunnen hebben.

Een jaar lang heb ik mezelf tot de absoltu limieten van mijn kunnen geduwd. Een jaar lang heb ik moeten doorbijten, mezelf gepushed om nog éven door te zetten, nog één keer dat stapje extra te zetten.

Dit jaar heb ik meer gehuild dan ooit in mijn leven, heb ik honderden keren op het punt gestaan ermee te stoppen en gewoon terug te keren, naar de veiligheid en, vooral, de zekerheid. De nieuwe taal, ondanks dat het een flink obstakel was, is desondanks nooit voor mij een reden geweest op op te geven. Communiceren doe je namelijk niet alleen met taal, je doet het met je ziel en je gevoel.

In het begin was ik een baby. Ik kon niet spreken, niet zeggen wat ik wilde, want ik beheersde de taal niet. Ik was letterlijk doodmoe, iedere dag, door alle nieuwe indrukken. Bij alles wat ik deed, voelde ik de drang om om mijn moeder te roepen.

Nu, na zoveel gezien, gedaan, gevoeld en beleeft te hebben, ben ik een vrouw. Ik ben trots op mezelf, dat ik hier nog steeds zit, dat ik het tot zo ver gehaald heb.

Er liggen nog 2,5 maand voor me, totdat ik terugkeer naar Nederland. Het wordt nog even doorbijten, maar ik weet dat ik het kan.

Nog even en dan ben ik er. Dan moet ik afscheid nemen van alles wat ik hier nu bereikt heb. En dan begint de cyclus opnieuw, dan kan ik voor de tweede keer weer helemaal opnieuw beginnen. Maar dit keer heb ik mensen die op me wachten. Mensen die er naar uit kijken me weer terug te zein komen. Mensen die me altijd gesteund hebben, ookal bloedde hun hart van heimwee naar mij.

"Afs provides intercultural learning opportunities to help people develop the knowledge, skills and understanding needed to create a more just and peaceful world."